معلم یک مدرسه به بچه های کلاس گفت که میخواهد با آنها بازی کند. او به آنها گفت که فردا هر کدام یک کیسه پلاستیکی بردارند و درون آن به تعداد آدمهایی که از آنها بدشان میآید، سیب زمینی بریزند و با خود به کودکستان بیاورند.

فردا بچه ها با کیسه های پلاستیکی به مدرسه آمدند.

در کیسه‌ی بعضی ها ۲ بعضی ها ۳، و بعضی ها ۵ سیب زمینی بود.
معلم به بچه ها گفت : تا یک هفته هر کجا که می روند کیسه پلاستیکی را با خود ببرند.
روزها به همین ترتیب گذشت و کم کم بچه ها شروع کردند به شکایت از بوی سیب زمینی های گندیده. به علاوه، آن هایی که سیب زمینی بیشتری داشتند از حمل آن بار سنگین خسته شده بودند.

پس از گذشت یک هفته بازی بالاخره تمام شد و بچه ها راحت شدند.
معلم از بچه ها پرسید : از اینکه یک هفته سیب زمینی ها را با خود حمل می کردید چه احساسی داشتید؟
بچه ها از اینکه مجبور بودند، سیب زمینی های بد بو و سنگین را همه جا با خود حمل کنند شکایت داشتند.
آنگاه معلم منظور اصلی خود را از این بازی، این چنین توضیح داد:
این درست شبیه وضعیتی است که شما کینه آدم هایی که دوستشان ندارید را در دل خود نگه می دارید و همه جا با خود می برید. بوی بد کینه و نفرت قلب شما را فاسد می‌کند و شما آنرا همه جا همراه خود حمل می‌کنید. حالا که شما بوی بد سیب زمینی‌ها را فقط برای یک هفته نتوانستید تحمل کنید پس چطور می خواهید بوی بد نفرت را برای تمام عمر در دل خود تحمل کنید؟

زمانی که حضرت ابراهیم به معراج میرفت، در یکی از آسمان ها نگاه به زمین می کرد، دو نفر از بنده های خدا را دید که مرتکب گناه می شدند، عصبانی شد و از خدا خواست تا آنها را بکشد،خدا جان آن ها را گرفت. کمی که بالاتر رفت باز بنده ای را دید که مرتکب گناه میشود و باز هم از خدا درخواست قبلی را کرد و خدا دوباره جان آن بنده را هم گرفت

این اتفاق یک بار دیگر نیز افتاد تا آن که در باز چهارم خدا خطاب به ابراهیم گفت: چه میکنی ابراهیم!اگر من میخواستم مانند تو خدایی کنم که کسی روی زمین زنده نمی ماند. من گناه های بندگان خود را می بینم اما به آنان فرصت توبه می دهم و سریعا مجازاتشان نمی کنم.

آری ، خدای ما اینگونه با ما رفتار می کند اما ما چگونه به خدا رفتار می کنیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پ.ن:سلام مدت مدیدی نبودم چون در گیر امتحانات بودم .از تمامی دوستانی که این مدت بهم سر زدن سپاس فراوان دارم

روزي دو مرد جوان نزد استادي آمدند و از او پرسيدند: فاصله بين دچار يك مشكل شدن تا راه حل يافتن براي حل مشكل چقدراست؟

استاد اندكي تامل كرد و گفت:"فاصله مشكل يك فرد و راه نجات او از آن مشكل براي هر شخصي به اندازه فاصله زانوي او تا زمين است!"

آن دو مرد جوان گيج و آشفته از نزد او بيرون آمدند و در بيرون مدرسه با هم به بحث و جدل پرداختند.

اولي گفت:" من مطمئنم منظور استاد معرفت اين بوده است كه بايد به جاي روي زمين نشستن از جا برخاست و شخصا براي مشكل راه حلي پيدا كرد. با يك جا نشيني و زانوي غم در آغوش گرفتن هيچ مشكلي حل نمي شود. "

دومي كمي فكر كرد و گفت:" اما اندرزهاي پيران معرفت معمولا بار معنايي عميق تري دارند و به اين راحتي قابل بيان نيستند. آنچه تو مي گويي هزاران سال است كه بر زبان همه جاري است و همه آن را مي دانند. استاد منظور ديگري داشت."

آن دو تصميم گرفتن نزد استاد بازگردند و از خود او معناي جمله اش را بپرسند. استاد با ديدن مجدد دو جوان لبخندي زد و گفت:

" وقتي يك انسان دچار مشكل مي شود. بايد ابتدا خود را به نقطه صفربرساند. نقطه صفر وقتي است كه انسان در مقابل كائنات و خالق هستي زانو مي زند و از او مدد مي جويد.

بعد از اين نقطه صفر است كه فرد مي تواند برپا خيزد و با اعتماد به همراهي كائنات دست به عمل زند.

بدون اين اعتماد و توكل براي هيچ مشكلي راه حل پيدا نخواهد شد. باز هم مي گويم...

فاصله بين مشكلي كه يك انسان دارد با راه چاره او ، فاصله بين زانوي او و زميني است كه برآن ايستاده است!"

روزی سقراط حکیم مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثر بود .
علت ناراحتی اش را پرسید . شخص پاسخ داد :
در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم . سلام کردم.
جواب نداد و با بی اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت .

و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم .
سقراط گفت : چرا رنجیدی ؟ مرد با تعجب گفت :
خوب معلوم است که چنین رفتاری ناراحت کننده است .

سقراط پرسید : اگر در راه کسی را می دیدی که به زمین افتاده
و از درد به خود می پیچد
آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی ؟
مرد گفت : مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم .
آدم از بیمار بودن کسی دلخور نمی شود .
سقراط پرسید :
به جای دلخوری چه احساسی می یافتی و چه می کردی ؟
مرد جواب داد : احساس دلسوزی و شفقت .
و سعی می کردم طبیب یا دارویی به او برسانم .
سقراط گفت : همه این کارها را به خاطر آن می کردی که او را بیمار می دانستی .
آیا انسان تنها جسمش بیمار می شود ؟
و آیا کسی که رفتارش نا درست است ، روانش بیمار نیست ؟
اگر کسی فکر و روانش سالم باشد هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود ؟
بیماری فکری و روان نامش غفلت است.
و باید به جای دلخوری و رنجش نسبت به کسی که بدی می کند و غافل است دل سوزاند و کمک کرد .
و به او طبیب روح و داروی جان رساند .
پس از دست هیچ کس دلخور مشو و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده .
” بدان که هر وقت کسی بدی می کند در آن لحظه بیمار است

دو خط موازی زاییده شدند.پسرکی آنها را در کلاس روی کاغذ کشید.آنوقت دو خط موازی چشمشان به هم افتاد و درهمان نگاه اول مهرشان به دل هم نشست و عاشق هم شدند. خط اولی گفت ما میتوانیم زندگی خوبی داشته باشیم و خط دومی از هیجان لرزید و خط اولی ادامه داد و خانه ای داشته باشیم در کنج کاغذ.

انگار ذهنم را خواند.به من گفت: من کاری به آنها ندارم.من فقط گوشه ای بساطم را پهن کردم و نجوا میکنم،آنها خودشان دور من جمع شده اند.آنوقت سرش را نزدیک گوشم آوردو گفت: اما تو با اینها فرق داری،تو زیرکی و مومن، ایمان آدم را نجات میدهد،اینها ساده اند و گرسنه.

از شیطان بدم می آمد اما حرفهایش شیرین بود.کنار بساطش نشستم او حرف میزد.چشمم به جعبه عبادت افتاد که لابه لای چیزهای دیگر بود

دور از چشم شیطان آنرا برداشتم و در جیبم گذاشتم.گفتم بگذار یکبار هم که شده کسی از شیطان چیزی بدزدد.

به خانه آمدم،جعبه را باز کردم، اما جز غرور چیزی در جعبه نبود،جعبه از دستم افتادو اتاق پر از غرور شد.فریب خورده بودم.دستم را روی قلبم گذاشتم،نبود،فهمیدم آنرا در کنار بساط شیطان جا گذاشتم.تمام راه را دویدم اما شیطان آنجا نبود.آنوقت نشستم و های های گریه کردم.اشکهایم تمام شد،بلند شدم تا بی دلیم  را با خود ببرم ناکاه صدایی شنیدم؛صدای قلبم را.

همانجا سجده شکر رفتم

دنیا که ساخته شد زنجیر نداشت؛خدا دنیا را بدون زنجیر ساخت

انسان بود که زنجیر را ساخت،شیطان کمکش کرد.

دل زنجیر شد، عشق زنجیر شد،دنیا پر از زنجیر شد، و مردم همه دیوانه زنجیری

خدا دنیای بی زنجیر می خواست، اما نام دنیا بی زنجیر بهشت بود

امتحان آدم هاهمین جا بود، دست شیطان از زنجیرپر بود

خدا گفت زنجیرت را پاره کن، شاید نام زنجیر تو عشق است

یک نفر زنجیرهایش را پاره کرد نامش را مجنون گذاشتند.مجنون اما نه دیوانه بود نه زنجیری.این نام را

شیطان بر او گذاشت،شیطان مردم را با زنجیر میخواست

لیلی مجنون را بی زنجیر میخواست، لیلی میدونست خدا چه میخواهد.

لیلی کمک کرد مجنون زنجیرش را پاره کند.لیلی زنجیر نبود ،لیلی نمیخواست زنجیر باشد

لیلی ماند؛ زیرا لیلی نام دیگر آزادی است.