عشقت به دست طوفان خواهد سپرد حافظ

چون برق از این کشاکش پنداشتی که جستی

Life is like a piano, with keys

represent happiness & black

keys for sarrow

But

Only when you go through

the white and black keys hear

the music of life.

کوله بارت بربند!

  شاید  این چند سحر

         فرصت آخر باشد

که

به مقصد برسیم

بشناسیم خدا

و

بفهمیم که یک عمر چه غافل بودیم

      میشود آسان رفت

میشود کاری کرد که

  رضا باشد او

ای سبکبال

در این راه شگرف

در دعای سحرت

درمناجات خدایی شدنت

 هرگز از یاد نبر

من جا مانده بسی محتاجم

التماس دعا

همیشه منتظرت هستم

       بی آنکه در رکود نشستن باشم

همیشه منتظرت هستم

 چونان که من

همیشه در راهم

                  همیشه در حرکت هستم

همیشه در مقابله

همیشه منتظرت هستم

               ای عدل وعده داده شده

این کوچه

      این خیابان

           این تاریخ

خطی از انتظار تورا دارد

وخسته است

تو ناظری

تو میدانی

ظهور کن

ظهور کن که منتظرت هستم

زندگی ام

برگی سپید و بی ارزش بود

سبز،

به من رویش بخشید

سرخ،

گرما به من داد

زرد،

عدالت و پایداری

آبی،

صفا را به من آموخت

صورتی،

امید

وخاکستری کم رنگ

درد را به ارمغانم آورد

برای اینکه فهرست رنگ ها را کامل کنم

باید بگویم که سیاه

مرگ را به من تحمیل کرد

ومن

از آن زمان

زندگی ام را میپرستم

زیرا

رنگ هایش را میپرستم

زني بود با لباسهاي کهنه و مندرس، و نگاهي مغموم وارد خواروبار فروشي محله شد و با فروتني از صاحب

مغازه خواست کمي خواروبار به او بدهد. به نرمي گفت شوهرش بيمار است و نميتواند کار کند و شش بچه

شان بي غذا مانده اند.

جان لانک هاوس، با بي اعتنايي، محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست او را بيرون کند

زن نيازمند، در حالي که اصرار ميکرد گفت آقا شما را به خدا به محض اين که بتوانم پول تان را مي آورم

جان گفت نسيه نمي دهد

مشتري ديگري که کنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوي آن دو را ميشنيد به مغازه دار گفت

ببين خانم چه مي خواهد، خريد اين خانم با من

خواربار فروش با اکراه گفت: لازم نيست، خودم ميدهم. ليست خريدت کو؟

لوئيز گفت: اينجاست

" ليست را بگذار روي ترازو. به اندازه وزنش، هر چه خواستي ببر."

لوئيز با خجالت يک لحظه مکث کرد، از کيفش تکه کاغذي در ‏آورد، و چيزي رويش نوشت و ‏‏آن را روي کفه

ترازو گذاشت. همه با تعجب ديدند کفه ي ترازو پايين رفت

خواروبار فروش باورش نشد. مشتري از سر رضايت خنديد

مغازه دار با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در کفه ي ترازو کرد. کفه ي ترازو برابر نشد، آن قدر چيز گذاشت تا کفه ها برابر شدند

در اين وقت خواروبار فروش با تعجب و دل خوري تکه کاغذ را برداشت ببيند روي آن چه نوشته شده است

کاغذ، ليست خريد نبود، دعاي زن بود که نوشته بود:" اي خداي عزيزم، تو از نياز من با خبري، خودت آن را بر آورده کن "

مغازه دار با بهت جنس ها را به لوئيز داد و همان جا ساکت و متحير خشکش زد

لوئيز خداحافظي کرد و رفت

فقط اوست که ميداند وزن دعاي پاک و خالص چه قدر است

در انتهای هر سفر

در آیینه

دار و ندار خود را مرور میکنم

این خاک تیره این زمین

پاپوش پای خسته ام

این آسمان سر پوش چشم بسته ام

اما خدای دل

در آخرین سفر

درآیینه به جز

دو بیکرانه کران

به جز زمین و آسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام، کجا

ندیده ای مرا؟

((حسین پناهی))

بیا

عشقمان را

در دهکده ی اقاقیا

با طلای کهکشان ها

گلدوزی کنیم

و چون عاشقانی باشیم

که در بادها

به روزگار زیبایی

میوه ی درختان

سنگینی کوه ها

و اندوه پروانه ها را

بر دوش می کشند

صدایم را برای باد میگذارم

و غبارم را برای هوا

اما دردم را

درد زمینی ام را

برای که بگذارم؟

اشکم را برای شبنم میگذارم

ولبخندم را شاید

برای رنگین کمان

عشقم را اما

عشق زمینی ام را

برای که بگذارم؟